แนวทางของบรรดาอิมาม (อ.) ในการรำลึกถึงเหตุการณ์อาชูรอ ตอนที่1

ในความพยายามที่จะทำให้ความทรงจำของเหตุการณ์แห่งอาชูรอและการรำลึกถึงท่านอิมามฮุเซน (อ.) ดำรงอยู่ในสังคมนั้น บรรดาอะฮ์ลุลบัยต์ (อ.) ได้ใช้วิธีการต่างๆ

227

แนวทางของบรรดาอิมาม (อ.) ในการรำลึกถึงเหตุการณ์อาชูรอ

ในความพยายามที่จะทำให้ความทรงจำของเหตุการณ์แห่งอาชูรอและการรำลึกถึงท่านอิมามฮุเซน (อ.) ดำรงอยู่ในสังคมนั้น บรรดาอะฮ์ลุลบัยต์ (อ.) ได้ใช้วิธีการต่างๆ อย่างเช่น :

การจัดชุมนุมมัจญ์ลิซเพื่อไว้อาลัย

อัลกอมะฮ์ ฮัฎรอมีย์ เล่าว่า : ในวันอาชูรอ ท่านอิมามบากิร (อ.) มักจะจัดพิธีแสดงความเศร้าโศกเสียใจต่อท่านอิมามฮุเซน (อ.) ขึ้นในบ้านของท่าน

ثم لیندب الحسین و یبکیه و یأمر من فی داره بالبکاء علیه ….. و لیعز بعضهم بعضا بمصاب الحسین علیه السلام

  “…. จากนั้นท่านจะแสดงความอาลัยและร้องไห้ให้ต่อท่านอิมามฮุเซน (อ.) และกำชับให้ผู้คนที่อยู่ในบ้านของท่าน ให้ร้องไห้ต่อท่านอิมาม (อ.) …. และให้พวกเขาปลอบประโลมและแสดงความเสียใจต่อกันในสิ่งที่มาประสบกับพวกเขาเนื่องจากฮุเซน (อ.)”

ความดีงาม (บารอกัต) ต่างๆ ที่วันนี้ประชาชาติอิสลามได้รับจากมัจญ์ลิซที่จัดขึ้นเพื่อรำลึกถึงท่านอิมามฮุเซน (อ.) นั้น ไม่เป็นที่ปิดบังอำพรางสำหรับผู้ใด ร่องรอยและผลต่างๆ ทางด้านวัฒนธรรมและการขัดเกลาจากคำสอนและแบบอย่าง (ซุนนะฮ์) อันเป็นอมตะของบรรดาอิมาม (อ.) นั้นมีมากมาย ซึ่งมีอิทธิพลต่อวัฒนธรรมส่วนใหญ่ของบรรดาชีอะฮ์ทั้งโดยทางตรงและทางอ้อม

การย้ำเตือนความทุกข์โศก (มุซีบัต) ต่างๆ ของอิมามฮุเซน (อ.) ในโอกาสต่างๆ

ในฮะดีษ (วจนะ) บทหนึ่งจากท่านอิมามซอดิก (อ.) ท่านได้กล่าวกับ “ดาวูด ริกกี” ว่า :

اني ما شربت ماء باردا الا ذكرت الحسين عليه السلام

  “แท้จริงไม่มีคราใดที่ฉันได้ดื่มน้ำเย็น นอกจากฉันจะรำลึกถึงท่านฮุเซน (อ.)”

ในคำรายงาน (ริวายะฮ์) อีกทบหนึ่งได้กล่าวว่า ; ในช่วงเวลาที่มันซูร ดะวานีกี ผู้ปกครองแห่งอับบาซียะฮ์ ได้จุดไฟเผาประตูบ้านของท่านอิมามซอดิก (อ.) ท่านอิมามซึ่งอยู่ในบ้านดับไฟและปลอบขวัญลูกสาวและสตรีที่อยู่ในอาการหวาดผวา ในวันรุ่งขึ้นชีอะฮ์กลุ่มหนึ่งได้มาเยี่ยมเพื่อสอบถามสภาพของท่านอิมาม (อ.) พวกเขาได้พบเห็นว่าท่านอิมาม (อ.) อยู่ในอาการเศร้าโศกและร้องไห้ พวกเขาถามท่านว่า “ทำไมท่านจึงเศร้าโศกและร่ำไห้ถึงเพียงนี้! เป็นเพราะความอุกอาจและการไม่ให้เกียรติของพวกเขาต่อท่านกระนั้นหรือ?” ท่านอิมามซอดิก (อ.) ตอบว่า :

لا ولکن لما اخذت النار ما فی الدهلیز نظرت الی نسائی و بناتی یتراکضن فی صحن الدار من حجرة الی حجرة و من مکان الی مکان هذا و انا معهن فی الدار فتذکرت فرار عیال جدی الحسین علیه السلام یوم عاشوراء من خیمة الی خیمة و من خباء الی خباء

“มิใช่เช่นนั้น! แต่ทว่าเมื่อไฟได้ลุกไหม้สิ่งที่อยู่ในเฉลียงบ้าน ฉันได้เห็นบรรดาสตรีและลูกสาวของฉันวิ่งไปมาอยู่ในที่ว่างกลางบ้าน จากห้องหนึ่งไปยังอีกห้องหนึ่ง และจากสถานที่หนึ่งไปยังอีกสถานที่หนึ่ง สิ่งนี้ได้เกิดขึ้นในขณะที่ฉันอยู่กับพวกเธอในบ้าน ทำให้ฉันรำลึกถึงการวิ่งหนีของครอบครัวของฮุเซน (อ.) ตาของฉันในวันอาชูรอ จากกระโจมที่พักหนึ่งไปยังกระโจมที่พักหนึ่ง และจากกระโจมที่พักหนึ่งไปยังกระโจมที่พักหนึ่ง”